Certyfikacja KZR to jeden z tych elementów inwestycji biometanowej, o których trzeba myśleć zanim powstanie instalacja. Wybór substratu, technologii, sposobu zagospodarowania pofermentu czy CO2 może przesądzić o tym, czy produkowany biometan spełni wymogi zrównoważonego rozwoju i uzyska dostęp do wsparcia.
Podczas 9. Kongresu Biometanu dr Delfina Rogowska, kierownik Biura Systemów Certyfikacji Biomasy w Instytucie Nafty i Gazu (INiG), wyjaśniała meandry certyfikacji biometanowni. W swoim wystąpieniu ekspertka skupiła się przede wszystkim na perspektywie inwestora planującego budowę instalacji i na tym, co powinno się uwzględnić już na wczesnym etapie inwestycji
Certyfikacja surowców
Zasadniczą kwestią jest to, jaki surowiec będzie zagospodarowywany w biometanowni. Inne kryteria obowiązują w odniesieniu do surowców rolniczych, inne wobec pozostałości z gruntów rolnych, a jeszcze inne w przypadku odpadów i pozostałości.
Już na etapie decyzji o budowie biometanowni obsługującej konkretny substrat konieczne jest ustalenie, jakie kryteria trzeba będzie dla niego udowodnić i w jaki sposób należy je dokumentować. Dla każdej grupy surowców stosuje się dedykowane formularze. Dotyczy to również dostawców, którzy powinni być objęci odpowiednim zakresem certyfikacji.
Warto wiedzieć to już na początku, projektując instalację pod konkretny wsad.
Czytaj też: Są pierwsi chętni na wirtualne gazociągi. Podpisano już list intencyjny
Kryteria zrównoważoności dla technologii
Technologia jest kluczowa z punktu widzenia spełnienia wymogów redukcji emisji gazów cieplarnianych.
– A w zależności od tego, kto będzie odbiorcą, to biometan będzie musiał wykazywać inny poziom redukcji misji gazów cieplarnianych – wskazywała dr Delfina Rogowska.
Do najważniejszych czynników należą m.in. zamknięcie pofermentu, wybór właściwych wartości standardowych, odpowiedniej jakości dane do obliczania emisji GHG dla etapu przetwarzania oraz kwestie zagospodarowania CO2 z fermentacji.
Wartości standardowe (a więc nie wymagające użytkowania kalkulatora emisji ani ich analizy) zostały opracowane dla technologii:
- uwzględniających dopalanie gazów odlotowych: Kategoria ta obejmuje następujące kategorie technologii uzdatniania biogazu w celu uzyskania biometanu: adsorpcja zmiennociśnieniowa (Pressure Swing Adsorption – PSA), płukanie wodne (Pressure Water Scrubbing – PWS), separacja membranowa, kriogeniczna i fizyczna. Obejmuje onaemisję 0,03 MJ CH4 /MJ biometan wynikającą z emisji metanu w gazach odlotowych.
- nie uwzględniających dopalania gazów odlotowych: Kategoria ta obejmuje następujące kategorie technologii uzdatniania biogazu w celu uzyskania biometanu: płukanie wodne (PWS), jeżeli woda pochodzi z recyklingu, adsorpcję zmiennociśnieniową (PSA), separację chemiczną, separację fizyczną, separację membranową i kriogeniczną. W tej kategorii nie bierze się pod uwagę emisji (jeżeli w gazach odlotowych obecny jest metan, ulega on spalaniu).
Biogazownie w Polsce – rolnicze i komunalne na jednej mapie!
Obliczanie wartości rzeczywistych
Aby obliczyć wartości rzeczywiste, konieczne jest zdefiniowanie granic systemu i zmapowanie procesów. Jest to szczególnie ważne, jeżeli biometanownia będzie jednym z elementów większej instalacji.
– Jeśli biometanownia będzie połączona np. z mleczarnią, to pojawia się kwestia tego, do jakiego etapu produkcji została ona przyłączona oraz gdzie będzie alokowana emisja i jak będzie jej wysokość. Pojawia się też pytanie, czy będzie wykorzystywana energia elektryczna z sieci, która w Polsce jest wysokoemisyjna – tłumaczyła ekspertka KZR INiG.
Niezbędne jest zdefiniowanie źródeł emisji GHG. Mogą nimi być m.in. energia elektryczna czy inne paliwa nabywane z zewnątrz w celu optymalizacji wykorzystania biometanu. Należy przeanalizować ich wpływ na wysokość emisji dla danego etapu przetwarzania.
Ważnym krokiem jest również określenie wydajności technologii. Ma to wpływ nie tylko na emisję GHG dla etapu przetwarzania, ale także na przeliczenie emisji GHG dla etapu transportu surowca.
Na poziom wartości rzeczywistych będzie miał wpływ także sposób zagospodarowania CO2 z fermentacji. Jeśli zostaje ono wprowadzone do atmosfery, zwiększa emisje. Jeśli jednak zostanie wychwycone i wprowadzone na rynek, może obniżyć emisje GHG w cyklu życia biometanu. Dlatego zaplanowanie już na etapie inwestycyjnym węzła do wychwytu CO2 może poprawić wynik emisyjny przedsięwzięcia, a także pozycję firmy na rynku.
Kluczowe jest jednak uwzględnienie certyfikacji odbiorców CO2, ponieważ redukcja emisji następuje tylko wtedy, gdy odnawialny dwutlenek węgla wypiera CO2 pochodzenia kopalnego.
Już na etapie planowania inwestycji powinno należy ocenić energochłonność i sprawność przedsięwzięcia.
Biometan – emisje przy wykorzystaniu
Dla biometanu w transporcie minimalna redukcja emisji musi wynieść 65% względem odpowiednika kopalnego, dla którego GHG wynosi 94 g CO2/MJ. Przy skraplaniu biometanu do bioLNG także należy uwzględnić emisje wynikające z apotrzebownaia energetycznego tego procesu.
Jeśli chodzi o biometan wykorzystywane na cele energetyczne, wymagana redukcja musi wynosić minimum 70 lub 80% względem jego kopalnianego odpowiednika. Jego emisje wynoszą 183 g CO2/MJ w przypadku energii elektrycznej i 80 gCO2/MJ dla ciepła.
Newsletter
Bądź na bieżąco z branżą OZE
