Rozporządzenie Ministra Środowiska z 26 grudnia 2016 r. wprowadza obowiązkową selektywną zbiórkę odpadów ulegających biodegradacji ze szczególnym uwzględnieniem bioodpadów. Rozporządzenie weszło w życie 1 lipca 2017 r. z pewnymi odstępstwami. Gminy miały dowolność w określeniu systemu zbierania odpadów ogrodowych i kuchennych razem lub osobno. Każdy z tych strumieni charakteryzuje się innymi właściwościami fizycznymi i chemicznymi, podatnością na rozkład oraz diametralnie różnymi potencjałami biogazowymi.
Bioodpady kuchenne są wysoko uwodnione oraz posiadają wysoki potencjał biogazowy, jednak ich ilość jest zdecydowanie mniejsza, a ich właściwości generujące uciążliwości zapachowe wymagają specjalnego systemu zbierania. Zaletą tego strumienia jest jego względna stabilność w ciągu całego roku.
Odpady ogrodowe (dawniej zielone) charakteryzują się znaczną zmiennością wytwarzania w ciągu roku. Ich ilość uzależniona jest także od warunków pogodowych, w tym głównie od opadów. Większość gmin, biorąc pod uwagę koszty i uciążliwości związane z oddzielnym zbieraniem odpadów kuchennych, decyduje się na łączne zbieranie obu rodzajów tych odpadów. W zależności od rodzaju zabudowy i od pory roku oraz warunków atmosferycznych udział poszczególnych strumieni jest zmienny i trudny do przewidzenia.
KONGRES BIOGAZU 2026 – W GRUDNIU SPOTKAMY SIĘ W WARSZAWIE
Problemem jest także uzyskanie surowca odpowiedniej czystości. Poza brakiem starannej segregacji u źródła, głównym zanieczyszczeniem są worki, w które zbierane są te odpady. Aby mogły one być efektywnie wykorzystane w procesie fermentacji muszą być odbierane z odpowiednią częstotliwością i możliwie szybko dostarczane do instalacji. Zalecane jest zbieranie tych odpadów w specjalnie przeznaczonych do tego celu wentylowanych kubłach z rusztem na odcieki. Poza ograniczeniem uciążliwości związanych ze zbieraniem worków, wentylacja kubłów wstrzymuje także odorogenne procesy beztlenowe. Worek, w którym zamknięte są bioodpady jest minireaktorem – to w nim zachodzi pierwszy etap procesu fermentacji. W ten sposób tracimy znaczną część potencjału biogazowego.
FRAKCJA BIOODPADÓW WYDZIELONA Z ODPADÓW KOMUNALNYCH ZMIESZANYCH
Przed wprowadzeniem selektywnego zbierania odpadów ulegających biodegradacji powstało w Polsce osiem instalacji fermentacji bioodpadów komunalnych. Strumieniem wejściowym do nich był odpowiednio przygotowany strumień odpadów wydzielony z frakcji podsitowej, ze zmieszanych odpadów komunalnych. Są to instalacje fermentacji suchej, poziomej lub pionowej, ciągłej lub okresowej, termofilowej lub mezofilowej. Tylko dwie z nich to instalacje perkolacyjne działające w technologii okresowej. Wybudowana w Suchym Lesie k. Poznania zaprojektowana jest na przetwarzanie selektywnie zbieranych bioodpadów komunalnych.
Instalacja fermentacji w Wólce Rokickiej k. Lubartowa bazuje na biofrakcji wydzielonej ze zmieszanych odpadów komunalnych. W tym przypadku pofermentat w postaci frakcji ciekłej oraz stałej, ze względu na znaczną ilość niemożliwych do usunięcia zanieczyszczeń, posiada nadal status odpadu i nie może być wykorzystany do wytwarzania środków nawozowych. W związku z wprowadzeniem selektywnego zbierania bioodpadów, a w ślad za tym malejącym udziałem biofrakcji w odpadach zmieszanych, a także brakiem możliwości wytwarzania środków nawozowych z pofermentu, jak również brakiem możliwości uznania tego procesu za recykling organiczny – działanie takich instalacji sukcesywnie traci rację bytu.
Wraz z wdrożeniem od 2017 r. selektywnego zbierania odpadów ulegających biodegradacji, a w tym bioodpadów kuchennych, pojawiła się możliwość skierowania tego strumienia odpadów do procesu fermentacji
Dodatkowym argumentem środowiskowym i ekonomicznym jest brak możliwości zaliczania tego strumienia do wymaganych poziomów recyklingu w ramach procesu R3. Ma to duże znaczenie w aspekcie wzrostu wymaganych poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu, który to obowiązek ciąży na gminach.
Instalacje bazujące na biofrakcji wydzielonej z odpadów komunalnych zmieszanych nie są już od kilku lat budowane.
SELEKTYWNIE ZBIERANE BIOODPADY KOMUNALNE
Wraz z wdrożeniem od 2017 r. selektywnego zbierania odpadów ulegających biodegradacji, a w tym bioodpadów kuchennych, pojawiła się możliwość skierowania tego strumienia odpadów do procesu fermentacji. Poza znacznie mniejszą zawartością odpadów inertnych oraz dużą zawartością odpadów o wyższym potencjale biogazowym proces ich fermentacji daje możliwość wytwarzania produktów o właściwościach nawozowych zarówno w postaci ciekłej jak i stałej. Należy mieć na uwadze, że odpady zbierane w woreczkach foliowych, stanowią zanieczyszczenie.
Przetwarzanie tych odpadów w procesie fermentacji wraz z produkcją środka nawozowego dopuszczonego do obrotu spełnia wymagania zawarte w definicji recyklingu odpadów w procesie R3. Dodatkową zaletą tego procesu jest uznawanie za recykling całego materiału kierowanego do procesu fermentacji.
W przypadku innych rodzajów odpadów, na przykład zbieranych w żółtym, zielonym lub niebieskim pojemniku – masa odpadów uznawana za poddane recyklingowi pomniejszana jest o straty procesowe w procesie recyklingu. Uzyskany po procesie fermentacji, a następnie poddany stabilizacji tlenowej frakcji stałej materiał może być zawracany do środowiska naturalnego stanowiąc produkt organiczny bogaty w składniki nawozowe. Obecnie w niemal wszystkich eksploatowanych instalacjach trwają działania mające na celu zmianę konfiguracji z zasilania frakcją wydzieloną z odpadów komunalnych zmieszanych, na selektywnie zbierane bioodpady.
W trakcie budowy i planowane do budowy są następne instalacje o wydajności 200 do 400 tys. Mg/r
Drugim strumieniem selektywnie zbieranych bioodpadów komunalnych są odpady z ogrodów i parków (dawniej odpady zielone). Pomimo że ich potencjał biogazowy jest niższy niż bioodpadów kuchennych, to ilość rekompensuje jakość. Ponadto odpady te zbierane w odpowiednich reżimach charakteryzują się często wyższą czystością i mniejszą ilością zanieczyszczeń niż bioodpady kuchenne. Należy mieć na uwadze duże wahania ilościowe w skali roku i sezonowość wytwarzania tych odpadów, a zwłaszcza małe dostawy w okresie zimowym.
ROZWIĄZANIA TECHNICZNE INSTALACJI WYTWARZANIA BIOGAZU Z ODPADÓW KOMUNALNYCH
Odpady komunalne, w odróżnieniu od odpadów rolniczych i biomasy rolniczej, charakteryzują się zmiennym składem oraz często znaczną zawartością trudnych do usunięcia zanieczyszczeń. Zanieczyszczenia te mogą powodować uszkodzenia linii technologicznej, dlatego należy mieć na uwadze możliwość ich usuwania na wstępnym etapie przygotowania wsadu do fermentacji. Technologia ich przygotowania, a w ślad za tym technologia prowadzenia procesu fermentacji, wymagają spełnienia wysokich oczekiwań.
Najczęściej stosowane w procesie przetwarzania tego rodzaju odpadów są technologie suche. Wymagają one znacznie mniejszego zużycia wody procesowej, a następnie dystrybucji znacznie mniejszej ilości wytwarzanego pofermentu ciekłego. Najpopularniejszymi technologiami suchymi są technologie pionowe (OWS) lub poziome (np. Compogas, Laran/Strabag oraz Thoeni) ciągłe. Z technologii okresowych/wsadowych wyróżniamy np. Eggersmann/Bekon i WTT. Na terenie Europy działa kilkadziesiąt instalacji fermentacji wykorzystujących te technologie. Większość z nich zostało z powodzeniem zaimplementowanych w Polsce.
Możliwości przetwarzania selektywnie zbieranych bioodpadów, po przystosowaniu istniejących instalacji przekraczają nieznacznie 200 tys. Mg/r
Proces przygotowania wsadu z odpadów zbieranych selektywnie składa się najczęściej z elementu usunięcia zanieczyszczeń, rozdrobnienia materiału, a następnie przed skierowaniem do fermentera zmieszania wsadu z inokulantem. Po procesie fermentacji pofermentat rozdzielany jest na frakcje np. na prasach ślimakowych. Następnie odciek z pras może być zagęszczany na wirówkach dekantacyjnych.
W procesie odwadniania stosowane są też opcjonalnie różnego rodzaju sita oraz hydrocyklony. Frakcja stała kierowana jest do procesu tlenowego. Z tej frakcji wytwarzany jest organiczny produkt nawozowy.
INSTALACJE FERMENTACJI NA BAZIE ODPADÓW KOMUNALNYCH
Pierwsze polskie instalacje fermentacji zaczęły powstawać po 2010 r. W związku z tym, że selektywne zbieranie bioodpadów nie było wówczas obowiązkowe realizowano je sporadycznie. Do instalacji trafiały w niewielkiej ilości selektywnie zbierane odpady zielone, natomiast odpady kuchenne wraz z innymi odpadami resztkowymi – do pojemników na odpady zmieszane. Zawartość bioodpadów wynosiła tam 20 – 30% w zależności od rodzaju obsługiwanej zabudowy i pory roku. Znaczny ich udział stanowiły popioły z palenisk domowych, w skrajnych przypadkach, w okresie zimowym, osiągając nawet 60-80% udziału masowego.
Taki skład morfologiczny oraz niemożność pozyskania czystego, selektywnie zbieranego surowca o dużej zawartości frakcji organicznej ukierunkował pierwsze instalacje na przetwarzanie biofrakcji wydzielanej ze strumienia odpadów komunalnych zmieszanych, wydzielonych na sicie o oczkach ok. 60 mm, a następnie doczyszczanej mechanicznie.
Duża zawartość popiołów negatywnie wpływała na jakość biogazu, generując wysoki poziom zawartości siarkowodoru, a wysoka zawartość frakcji mineralnej i szkła w materiale przyspieszała mechaniczne zużycie instalacji.
Wraz z wdrożeniem, w latach 2017-2020 selektywnego zbierania bioodpadów, budowa instalacji opartych na tym strumieniu stawała się coraz bardziej uzasadniona ekonomicznie i eksploatacyjnie. Pojawiły się wtedy odpowiednie ilości selektywnie zbieranych bioodpadów komunalnych, tak aby móc planować i realizować instalacje pracujące z wykorzystaniem tego materiału wsadowego.
TABELA 1. INSTALACJE FERMENTACJI ODPADÓW KOMUNALNYCH W POLSCE BĘDĄCE W EKSPLOATACJI (2026 R.)
Tabela 1. przedstawia eksploatowane obecnie w Polsce instalacje fermentacji przetwarzające bioodpady komunalne. Większość z obecnie eksploatowanych instalacji pracuje nad koncepcją wprowadzenia do procesu, w miejsce frakcji z odpadów komunalnych zmieszanych, selektywnie zbieranych bioodpadów. Działania te prowadzone są dwiema zasadniczymi ścieżkami.
- W przypadku posiadania dwóch fermenterów – zmiana rodzaju surowca dla jednego z nich.
- W przypadku posiadania jednego fermentera – dobudowanie drugiego fermentera.
Docelową ścieżką takiej modernizacji jest całkowita zamiana surowca wejściowego na selektywnie zbierane bioodpady. Zmiany takie pomimo pozornej prostoty, wiążą się z dużymi uciążliwościami eksploatacyjnymi oraz koniecznością znacznej przebudowy i rozbudowy instalacji głównie po stronie przygotowania wsadu, jak i po stronie odwadniania i stabilizacji tlenowej pofermentu. Konieczna jest także budowa większego bufora na posiadający status produktu płynny środek nawozowy.
Dodatkowym wymaganiem, z którym należy się liczyć, jest konieczność uzyskania decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na wprowadzanie do obrotu handlowego środków nawozowych jakimi są poferment stały i ciekły. Wiąże się to z wdrożeniem i certyfikacją systemu HACCP, oraz prowadzeniem procesu pod nadzorem weterynaryjnym. W większości przypadków wymaga to także technicznego dostosowania instalacji, a więc poniesienia pewnych nakładów inwestycyjnych.
WYBRANE INSTALACJE W TRAKCIE REALIZACJI I PLANOWANE
Po dłuższej przerwie w realizacji nowych instalacji fermentacji pojawiły się możliwości uzyskania dofinansowania z funduszy unijnych będących w gestii NFOŚiGW. W ramach funduszu modernizacyjnego ogłoszono program „Poprawa bezpieczeństwa energetycznego poprzez wykorzystanie biometanu”.
Ogłoszono nabór wniosków w ramach Programu Fundusze Europejskie na Infrastrukturę, Klimat, Środowisko 2021-2027 (FEnIKS), Część 2) Rozwój OZE. Ogłoszono także nabór w ramach programu „Rozwój kogeneracji w oparciu o biogaz komunalny Część 2) Wysokosprawna kogeneracja z biogazu”. Beneficjentami wsparcia są przedsiębiorcy realizujący inwestycje w instalacje przeznaczone do wytwarzania biogazu i/lub biometanu. Od 30 stycznia do 30 kwietnia 2026 r. przedsiębiorcy mogli składać wnioski o dofinansowanie instalacji wytwarzających i wykorzystujących biogaz i biometan.
Nabór jest realizowany w ramach programu Fundusze Europejskie na Infrastrukturę, Klimat, Środowisko 2021-2027 (FEnIKS). Pomimo na pozór szerokiego asortymentu oferowanego wsparcia, uzyskanie dofinansowania nie jest sprawą łatwą.
>>> KONGRES BIOGAZU 2026 – ZAREJESTRUJ SIĘ JUŻ DZISIAJ! <<<
W większości naborów wymagane jest bowiem posiadanie stosownych decyzji administracyjnych, a posiadanie projektów budowlanych lub pozwoleń na budowę jest dodatkowo punktowane. Kolejny raz przekonujemy się, że należy planować i przygotowywać tego typu inwestycje z odpowiednim wyprzedzeniem, opracowując dokumentację i uzyskując stosowne decyzje, w tym decyzję środowiskową, aby być przygotowanym na uruchomienie środków dotacyjnych lub pożyczkowych.
Listy wnioskodawców oraz postępowań w ramach naborów nie są upubliczniane, można więc bazować tylko na enuncjacjach prasowych i ewentualnych informacjach pozyskanych od potencjalnych inwestorów.
TABELA 2. WYBRANE INSTALACJE FERMENTACJI NA BAZIE BIOODPADÓW KOMUNALNYCH W POLSCE W TRAKCIE REALIZACJI I PLANOWANE DO REALIZACJI
W Tabeli 2. wymieniono kilka planowanych lub będących w trakcie realizacji instalacji fermentacji opartych o bioodpady komunalne. Wszystkie one z oczywistych względów omówionych powyżej bazować będą na selektywnie zbieranych bioodpadach komunalnych. Do programu na produkcję biometanu mogą przystąpić jedynie przedsiębiorcy, a wniosek musi dotyczyć instalacji wytwarzającej przynajmniej 2 mln m3 biometanu rocznie, czyli ok. 4 mln m3/r biogazu. Dla selektywnie zbieranych łącznie bioodpadów komunalnych przekłada się to, przy założeniu średniej produkcji biogazu na poziomie 100 m3/Mg, na przepustowość instalacji na poziomie min. 40 tys. Mg/r. Parametr ten eliminuje z ubiegania się o dofinansowania mniejsze instalacje komunalne obsługujące populację 200 – 300 tys. mieszkańców.
Zasadniczą rolą mniejszych instalacji byłaby rozproszona produkcja energii o statusie OZE, na potrzeby własne instalacji komunalnej z ewentualną sprzedażą nadwyżek do sieci OSD. Tego typu instalacje mogą stanowić także zabezpieczenie podstawowych potrzeb ludności na wypadek problemów z dostawą energii elektrycznej i/lub energii cieplnej. W obecnej sytuacji geopolitycznej oraz mając na uwadze rosnącą ilość niestabilnych pogodozależnych OZE instalacje te mogą jednocześnie pełnić rolę stabilizującą sieć elektroenergetyczną.
Nie do przecenienia jest także ich rola jako awaryjnego zasilania lokalnej infrastruktury krytycznej. Nie bez znaczenia są koszty logistyki oraz generowane emisje związane ze zbieraniem i transportem tego rodzaju odpadów oraz dystrybucją produktów, głównie transportem rolniczym wytworzonych środków nawozowych na pola. Jak widać nie są to elementy uznawane za kluczowe i istotne, przy opracowywaniu kryteriów dofinansowania.
POTENCJAŁ BIOGAZOWY ZAWARTY W BIOODPADACH KOMUNALNYCH
Obecne możliwości przetwarzania selektywnie zbieranych bioodpadów, po przystosowaniu istniejących instalacji przekraczają nieznacznie 200 tys. Mg/r. W trakcie budowy i planowane do budowy są następne instalacje o wydajności 200 do 400 tys. Mg/r. Nie zaspokaja to jednak nawet w zadowalającym stopniu potencjału energetycznego, możliwego do zagospodarowania, zawartego w bioodpadach komunalnych.
Zawartość bioodpadów w odpadach komunalnych szacowana jest na poziomie 30-35%, z czego szczyt ich wytwarzania przypada na letni okres wegetacyjny, w którym dominują bioodpady ogrodowe. W miarę stabilnym strumieniem są bioodpady kuchenne, stanowiące jednak obecnie stosunkowo niewielki udział w całym strumieniu selektywnie zbieranych bioodpadów komunalnych.
Zawartość bioodpadów w odpadach komunalnych szacowana jest na poziomie 30-35%, z czego szczyt ich wytwarzania przypada na letni okres wegetacyjny, w którym dominują bioodpady ogrodowe
Zakładając poziom selektywnego zbierania na poziomie 70-80% wytwarzanych bioodpadów komunalnych, a następnie możliwość skierowania ich do procesu w ok. 80% otrzymamy wynikowo strumień bioodpadów możliwy do poddania procesowi fermentacji metanowej. Przyjmujemy, że ilość wytwarzanych odpadów komunalnych wynosi 15 mln Mg/r.
Ostrożnie szacując potencjalny strumień bioodpadów komunalnych możliwych do skierowania do produkcji biogazu wynosi ok. 2 mln Mg/r. Przy średniej zakładanej gazoproduktywności na poziomie 100 m3/Mg pozwoli to wytworzyć biogaz w ilości:
2 mln Mg/r x 100 m3/Mg = 200 mln m3/r
Jest to niebagatelny zasób energetyczny OZE możliwy do wytwarzania stabilnie w lokalnym i rozproszonym systemie.
Uwzględniając średnią zawartość metanu w Biogazie o cieple spalania 35 MJ/m3 na poziomie 55% otrzymujemy:
200 mln m3/r x 35 MJ/m3 = 7 mld MJ/r
Wszystkie elektrownie szczytowe eksploatowane obecnie w Polsce posiadają pojemność magazynowania na poziomie 9 GWh (32 mln 400 tys. MJ). Wykorzystanie biogazu w tym zakresie jako krótkookresowego magazynu energii, jest nie do przecenienia. Duży potencjał tkwi także w bioodpadach kuchennych, które trafiają do pojemnika na odpady zmieszane. Ich ilość szacowana jest na poziomie 30-50% masy zawartości czarnego pojemnika.
Ponieważ odpady komunalne zmieszane stanowią obecnie masowo około 50% całości wytwarzanych odpadów komunalnych, potencjał ten wart jest zainteresowania i podjęcia działań, aby odpady tego typu trafiały do brązowego pojemnika. Jest to istotne zwłaszcza w aspekcie ich wysokiego potencjału biogazowego oraz stosunkowo łatwego zbierania wraz z odpadami zielonymi. Ich przygotowanie przed skierowaniem do procesu fermentacji także nie nastręcza większych problemów. Doskonalenie tego elementu selektywnej zbiórki, poza stabilizacją strumienia dostarczanych do instalacji bioodpadów pozwoliłoby także na zniwelowanie drastycznych okresowych zmian ilości odpadów w sezonie letnim i poza sezonem wegetacyjnym roślin.
Można szacować ostrożnie, że strumień ten pozwoliłby zwiększyć ilość biogazu produkowanego z bioodpadów komunalnych o około 30-50%. Podstawowym problemem jest tutaj intensywna kampania edukacyjna i zmiana nawyków mieszkańców tak, aby odpady kuchenne trafiały także do brązowego pojemnika. Wiele złego w tym zakresie zrobiła nieprzemyślana propaganda, która bez oparcia o fakty i znajomość procesów zagospodarowania odpadów, zaleca wszystkie odpady zawierające jakąkolwiek ilość odpadów zawierających tłuszcze, przyprawy i elementy pochodzenia zwierzęcego wrzucać do czarnego pojemnika, gdzie są tracone bezpowrotnie. Dobrym wsadem do fermentacji byłyby także zanieczyszczone wszelkiego rodzaju tłuszczami i materią organiczną odpady papierowe, w tym będący popularną gwiazdą mediów zabrudzony keczupem karton po pizzy.
RYS. 1. MAPA INSTALACJI FERMENTACJI ODPADÓW KOMUNALNYCH
ZAGOSPODAROWANIE BIOGAZU I ENERGII Z BIOGAZU Z ODPADÓW KOMUNALNYCH
Biogaz wytwarzany ze strumienia selektywnie zbieranych bioodpadów komunalnych może zostać zagospodarowany na kilka sposobów. Obecnie najpopularniejszą i najczęściej stosowaną techniką jest użycie go po oczyszczeniu, jako paliwa w agregacie kogeneracyjnym wytwarzającym ciepło i energię elektryczną. Można wykorzystać go także bezpośrednio jako paliwo w kotle wodnym lub parowym. Lokalizacja większości instalacji przetwarzania odpadów z dala od skupisk ludzkich ogranicza znacznie możliwości wykorzystania wytworzonego w skojarzeniu ciepła dla celów komunalnych. W krajach europejskich coraz częściej, a ostatnio wręcz jako standard, stosowane jest oczyszczanie biogazu wytwarzanego z odpadów do parametrów biometanu, a otrzymany w ten sposób gaz wtłaczany jest do sieci gazowej.
Tak przetworzony biogaz powinien spełniać parametry jakościowe określone w warunkach przyłączeniowych operatora sieci gazowej. Postępowanie takie ze względu na liczne bariery prawne, związane z błędnym prawodawstwem, nie jest jeszcze obecnie u nas szerzej realizowane. Pierwsza tego typu instalacja produkująca biometan, z możliwością zatłaczania go do sieci powstała w cukrowni w Strzelinie. Głównym problemem, niemalże uniemożliwiającym w Polsce zatłoczenie biometanu do sieci, są zapisy prawne, które wymagają od biometanu kaloryczności wyższej niż posiada czysty metan jako związek chemiczny. Podniesienie kaloryczności na przykład za pomocą dodania propanu powoduje, że biometan z tym dodatkiem nie spełnia już wymagań biopaliwa. Opcją dla tego rozwiązania jest produkcja bioCNG lub bioLNG, a następnie wykorzystywanie go do napędu pojazdów, lub sprzedaży odbiorcom do innych zastosowań energetycznych.
Oto mapa biogazowni rolniczych w Polsce!
Biorąc pod uwagę łatwość i stosunkowo niskie koszty magazynowania biogazu np. w zbiornikach dwupowłokowych, nadaje się on do krótkookresowego magazynowania energii. Jest to zdecydowanie bardziej ekologiczna i mniej obciążająca środowisko metoda magazynowania energii niż stosowane obecnie kosztowne magazyny bateryjne. Magazyn taki w połączeniu z instalacją kogeneracji może pełnić rolę elektrowni szczytowej, lub też działając w ramach mechanizmu DSR (Interwencyjna Redukcja Poboru) ograniczać pobór energii z sieci, kompensując niestabilność wytwarzania energii z innych pogodozależnych źródeł OZE (wiatraki, fotowoltaika). Przyszłościową sprawą jest budowa lokalnej sieci (bio)gazowej dostarczającej biogaz z kilku biogazowni do jednej instalacji CHP (elektrociepłowni) wytwarzającej w skojarzeniu energię elektryczną oraz ciepło np. na potrzeby ciepłowniczej sieci komunalnej.
Ciekawą, aczkolwiek dotychczas niestosowaną opcją, jest lokalna sieć gazowa zasilana hybrydowo biometanem oraz skroplonym gazem ziemnym. Innym rozwiązaniem jest wprowadzenie energii wytworzonej z biogazu do spółdzielni energetycznej współpracując z energią wytwarzaną z innych źródeł o statusie OZE. Niestety obowiązujące prawodawstwo nie ułatwia tego typu działań, a w niektórych aspektach wręcz je blokuje.
| REKOMENDACJE |
| Prawne i formalne traktowanie biogazu produkowanego z bioodpadów komunalnych oraz wytwarzanej z nich energii na warunkach nie gorszych niż biogaz rolniczy. |
| Preferencje i pierwszeństwo w przyłączaniu do sieci elektroenergetycznej i gazowej instalacji opartych na Biogaz ie produkowanym z bioodpadów. |
| Ujednolicenie systemów wsparcia dla biogazu produkowanego z odpadów komunalnych na nie gorszych warunkach niż dla biogazu rolniczego. |
| Ułatwienia i preferencje formalne dla tworzenia spółdzielni energetycznych i klastrów z udziałem źródeł wytwarzających energię z biogazu z odpadów. |
POBIERZ BEZPŁATNIE NASZ RAPORT BIOGAZOWY 2026
– W NIM WIELE WAŻNYCH OPINII I ANALIZ!
Raport Biogaz i biometan w Polsce 2026
Wyślij link na adres email:
Tekst: Piotr Szewczyk, Rada RIPOK Związek Pracodawców ZUOK „Orli Staw”
Zdjęcie: pixabay.com
PRZYPISY:
- [1] Ciuła, J., Wiewiórska, I., i in. (2023) „Balance and Energy Use of Biogas in Poland: Prospects and Directions of Development for the Circular Economy”, Energies, 16(9), s. 3910.
- [2] Czekała, W. (2023) „Selective Collection and Management of Biowaste from the Municipal Sector in Poland: A Review”, Applied Sciences, 13(19), s. 11015.
- [3] Dronia, W. i in. (2024) „Bio-Waste from Urban and Rural Areas as a Source of Biogas and Methane–A Case Study from Poland”, Energies, 17(2), s. 317.
- [4] European Biogas Association (2022) „Biomethane Map Europa 2022”. EBA.
- [5] Instytut Ochrony Środowiska Państwowy Instytut Badawczy (2022) „Morfologia odpadów komunalnych wytwarzanych w Polsce w systemie gminnym”. IOS PIB.
- [6] Kern, M. i Raussen, T. (2021) Biogas Compendium 2021/22. Manual of European Waste-to-Biogas plants.
Newsletter
Bądź na bieżąco z branżą OZE
