Certyfikowany pellet? W trosce o jakość produktu

certyfikowany pellet

Pellet drzewny to nowoczesne paliwo biomasowe, które otrzymywane jest jedynie z najczystszych resztek i pozostałości z mechanicznej obróbki drewna. W Polsce funkcjonują co najmniej trzy systemy certyfikacji pelletu drzewnego. Mają na celu nadzorowanie jakości wytwarzanych i kierowanych na rynek biopaliw: EN plus, DINplus i Łukasiewicz – ITD.

System norm odnoszący się do biopaliw stałych wytworzonych z biomasy roślinnej wprowadzono w 2010 roku. Jest on najrzetelniejszym zestawem standardów odnoszących się do grupy materiałów o tym samym pochodzeniu (biomasa roślinna) i takim samym zastosowaniu (paliwa stałe). System jest cały czas aktualizowany.

Certyfikowany pellet – czy to konieczne?

W Polsce nie ma obowiązku, poza nielicznymi wyjątkami, stosowania norm w praktyce. Certyfikat dla wyrobu niesie za sobą współodpowiedzialność zewnętrznej organizacji (właściciela certyfikatu) za jakość wytwarzanych produktów w okresie ważności tego certyfikatu.

W ramach procedur przyznawania certyfikatu dla konkretnej firmy, przedstawiciele właściciela certyfikatu (audytorzy) dokonują oceny nie tylko właściwości gotowego wyrobu, ale także warunków w jakich produkcja się odbywa, w tym zakładowej kontroli jakości i sposobów postępowania w sytuacjach nadzwyczajnych (np. awaryjnych).


Sprawdź też: Certyfikowany pellet – dlaczego ma to znaczenie?


Na bazie ww. norm klasyfikacyjnych opracowano powszechnie znane schematy certyfikacji opisujące system zakładowej kontroli produkcji pelletu drzewnego, m.in.:

  • schemat ENplus,
  • schemat DINplus,
  • program WPD Łukasiewicz – ITD,
  • program Dobry Pellet.

Certyfikaty jakości ENplus/DINplus/Łukasiewicz – ITD czy też Dobry Pellet, są to tożsame schematy certyfikacji. Są oparte na wymaganiach międzynarodowej normy klasyfikacyjnej ISO EN 17225-2:2014 Biopaliwa stałe. Specyfikacja paliw i klasy.

To tylko fragment artykułu. Cały przeczytasz w Magazynie Biomasa. Sprawdź poniżej:

Inne wydania Magazynu Biomasa znajdziesz tutaj. Dlatego kliknij i czytaj!
Tekst: dr hab. inż. Wojciech J. Cichy, Sieć Badawcza Łukasiewicz – Instytut Technologii Drewna, Poznań
Zdjęcie: Shutterstock

This post is also available in: polski